Εννοιολογικός προσδιορισμός της ανακύκλωσης

Με τον όρο «ανακύκλωση» εννοείται:

Οιαδήποτε εργασία ανάκτησης με την οποία τα απόβλητα μετατρέπονται εκ νέου σε προϊόντα, υλικά ή ουσίες που προορίζονται είτε να εξυπηρετήσουν και πάλι τον αρχικό τους σκοπό είτε άλλους σκοπούς. Περιλαμβάνει την επανεπεξεργασία οργανικών υλικών αλλά όχι την ανάκτηση ενέργειας και την επανεπεξεργασία σε υλικά που πρόκειται να χρησιμοποιηθούν ως καύσιμα ή σε εργασίες επίχωσης.

 Ο παραπάνω ορισμός της ανακύκλωσης περιλαμβάνεται στην οδηγία – πλαίσιο (2008/98/ΕΚ) για τη διαχείριση των αποβλήτων στην Ε.Ε., η οποία καθορίζει ότι η επεξεργασία τους πρέπει ιεραρχικά να αποσκοπεί στην

 Άρα η ανακύκλωση, αντίθετα με την ευρύτερα διαδεδομένη αντίληψη, δεν αποτελεί τη βέλτιστη λύση για τη διαχείριση των αποβλήτων καθώς θα πρέπει πρωτίστως να επιδιώκεται η αποφυγή δημιουργίας τους ή η επαναχρησιμοποίηση τους (π.χ. ως ανταλλακτικά).

Επίσης, σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό, η ανακύκλωση στην πραγματικότητα υλοποιείται στις παραγωγικές μονάδες (π.χ. στη χαλυβουργία ή στα εργοστάσια παραγωγής μεταλλικών προϊόντων), οι οποίες παραλαμβάνουν υλικά (π.χ. παλαιά μέταλλα) τα οποία είτε έχουν διαχωριστεί στην πηγή (π.χ. μεταλλικές συσκευασίες από τους πολίτες) είτε έχουν ανακτηθεί σε μονάδες επεξεργασίας αποβλήτων (π.χ. η ΒΙΑΝΑΤΤ για τα ΑΗΗΕ) και τα χρησιμοποιούν ως δευτερογενή πρώτη ύλη αποφεύγοντας τη χρήση πρωτογενών πρώτων υλών (π.χ. μεταλλικά ορυκτά) και την εξάντληση φυσικών πόρων. Χωρίς βιομηχανία δεν υπάρχει ανακύκλωση.